المجلة الثقافية >

الشاعر زغلول الطواب يكتب : الدنيا ليل بهيه جاعده ليه وحديكى




الدنيا ليل جاعده ليه وحديكى
مش خايفه من الديابه ياكلوكى
خليكى جاعده يا بهيه
أنا هغنى على الناى وأسليكى
تحت الشجره
فى عز الليل
جاعده زى الجمره
منوره الدنيا بحالها
جبالها الساجيه دايره
تروى الأرض السمره
تنبت بالخير ليا وليكى
عديت أمسى عليكى
من الديابه يا بهيه أحميكى
على الناى أغنى موال
خبرينى يا بهيه وحياتك
جاعده ليه وحديكى
فى عز الليل من غير جمره
مش خايفه ولا أيه
مانتى عارفه الديابه كتير
ولا كنتى حاسه إنى هجيلك
علشان كده مش خايفه
ربنا يا حبيبتى يحميكى
يا جميله
لو سهرانه
أنا سهران وياكى
على الناى أحكيلك وأسليكى
علشان يا جمره تنورى حياتى
لو تتبسمى بعيونك
أعرف أنى يومى نادى
والفرحه تدخل جلبى
وأرجص عشره بلدى
وأعيش العمر كله معاكى
أنى من زمان بهواكى
بس ماكنش فيه فرصه
أجولك
على إللى فى جلبى وأدلك
وإدينى جولتلك ودليتك
بتحبينى زى ما بحبك
من غير ما تجولى
حاسس بإللى فى جلبك
باين الحب فى عنيكى
هنسى عمرى إللى فات
وأبتدى عمرى من الليله معاكى
أزرعلك الأرض خير
أرويها بعرجى ودمى ليكى
أحلى من مية السواجى
وأحط جلبى تحت رجليكى
تخطى عليه
بس إبجى سمى عليه
خلى بالك إنتى جواه
وجبل ما تسمى عليه
لازم تكونى عارفه
أنا سميت جبل منك عليكى








شاهد ايضا

0 Comments


اضافة تعليق